كمتر از هفت نوبت باعث محرميت نمىگردد « 1 » . ثالثا : طحاوى در اين باره مىگويد : « . . . اين آيه را كسى جز عبد اللّه بن ابو بكر نقل نكرده است . و ما فكر مىكنيم در اين مورد وى دچار توهم شده باشد ؛ زيرا اگر چنين آيه‌اى در قرآن قرار داشت خواندن آن هم در نماز جايز بود . و معاذ اللّه ! كه چنين باشد و يا آن كه از قرآن آياتى مانده باشد و در مصاحف نيامده باشد مصاحفى كه آياتش حجت است بر ما و آيه بودن آنها ثابت گشته است . در ادامه سخن خود مىگويد : اگر فرض شود آياتى از قرآن باقى مانده باشد كه در قرآن نيامده است اين احتمال داده مىشود كه آيات قرآن توسط آيات خارج از قرآن نسخ شده باشد و ما به جاى عمل به ناسخ به منسوخ عمل كرده باشيم . و نتيجه آن عدم وجوب عمل به آيات موجود در مصحف فعلى است . در حالى كه اين نتيجه باطل را هيچ‌كس قبول ندارد « 2 » . رابعا : ابن تركمانى مىگويد : « گفتم ثابت شده است كه اين عبارت از قرآن نيست و قرائت آن و نوشتن آن در مصحف جايز نمىباشد . اين عبارت به نظر شافعى نه آيه قرآن است و نه حديث « 3 » » . خامسا : خود عايشه به خواهرش ام كلثوم دستور داد به سالم بن عبد اللّه ده نوبت شير دهد تا سالم محرم شود و بتواند بر خاله رضاعى خود ( عايشه ) وارد گردد . ام كلثوم به سالم سه مرتبه شير داد و پس از آن مريض شد و ديگر نتوانست به شير دادن ادامه دهد . لذا سالم نتوانست به نزد عايشه برود ؛ زيرا ده نوبت رضاع صورت نگرفته بود « 4 » . شافعى مىگويد : عايشه ( رض ) دستور داد به سالم ده نوبت شير دهند ؛ زيرا اين بيشترين حد رضاع است . ولى چون شير دادن وى به پنج نوبت نرسيد بر عايشه وارد نمىشد « 5 » .

--> ( 1 ) الدر المنثور ، ج 2 ، ص 135 به نقل از : عبد الرزاق . المحلى ، ج 10 ، ص 10 . و الجوهر النقى در حاشيه السنن الكبرى ، ج 7 ، ص 454 . ( 2 ) مشكل الآثار ، ج 3 ، ص 796 . ( 3 ) الجوهر النقى چاپ‌شده با السنن الكبرى ، ج 7 ، ص 454 . ( 4 ) رك : موطأ ( چاپ‌شده با تنوير الحوالك ) ، ج 2 ، ص 114 . المحلى ، ج 10 ، ص 10 . طبقات ابن سعد ( چاپ صادر ) ج 8 ، ص 271 . و المصنف ، ج 7 ، ص 469 و 470 . ( 5 ) سنن بيهقى ، ج 7 ، ص 457 . و الجوهر النقى در حاشيه سنن ، ج 7 ، ص 454 .